Skip to content

Enigma sepsy ad

3 miesiące ago

695 words

Popieramy wprowadzenie systemu PIRO do diagnozowania i śledzenia progresji sepsy, która charakteryzuje chorobę opartą na predyspozycjach (szczególnie na czynniki genetyczne), infekcjach urazowych (szczególnie na typ zakażenia, źródło itp.), Reakcji gospodarza (SIRS, wstrząs septyczny itp., specyficzne markery, takie jak IL-6, białko C, TNF, itd.) i dysfunkcja narządów (9). Klasyfikacja ta uwzględniłaby stan kliniczny pacjenta oprócz analiz biochemicznych. Powinno to ostatecznie pozwolić na bardziej precyzyjną klasyfikację zaburzeń związanych z sepsą i może być szczególnie pomocne w dokładniejszym określeniu kryteriów wstępnych dla prób klinicznych terapii sepsy. Tabela 2 Rozszerzone kryteria diagnozy posocznicy Wczesne podstawy eksperymentalne klinicznych interwencji przeciwzapalnych Leczenie przypuszczenia, że posocznica była spowodowana przytłaczającą reakcją pacjenta na inwazyjne mikroorganizmy, było prawdopodobnie przynajmniej częściowo oparte na obserwacji, że przy wielu okazjach kliniczne dowody na zakażenie (np. dodatnie bakteryjne posiewy krwi) stwierdzono u pacjentów z objawami septycznymi. W 1972 r. Lewis Thomas zauważył w The New England Journal of Medicine, że. To nasza odpowiedź powoduje chorobę. i dlatego pacjent był bardziej zagrożony tą odpowiedzią niż przez atakujące mikroorganizmy (10). Zgodnie z tym poglądem interwencje zaprojektowane w celu osłabienia odpowiedzi immunologicznej i zapalnej mogą być użyteczne klinicznie. W latach 60. XX wieku przeprowadzono pierwsze próby kliniczne z supresją odpowiedzi immunologicznych i zapalnych, w których pacjenci septyczni byli leczeni suprisfizjologicznymi dawkami glukokortykoidów (11) (Tabela 3). Jednak badania te zakończyły się niepowodzeniem, mimo że najnowsze badania sugerują korzyści z leczenia glikokortykosteroidami w małej dawce (patrz. Niepowodzenie w badaniach klinicznych nad posocznicą.). Tabela 3 Szczegóły badań klinicznych dotyczących leczenia posocznicy Jak wspomniano powyżej, głównym źródłem infekcji u pacjentów septycznych przed końcem lat osiemdziesiątych były bakterie Gram-ujemne. Wiadomo, że LPS, główny składnik Gram-ujemnej ściany komórkowej bakterii, stymuluje uwalnianie mediatorów stanu zapalnego z różnych typów komórek i indukuje ostre objawy zakaźne po wstrzyknięciu zwierzętom. W 1969 r. Davis i współpracownicy stwierdzili, że infuzja IgG poprawiła przeżycie w warunkach eksperymentalnych po wlewie endotoksyny (12). Na podstawie tych i innych ustaleń, blokada LPS stała się celem interwencji klinicznej (13). Biorąc pod uwagę częstość zakażeń Gram-ujemnych u pacjentów septycznych, przyjęto, że muszą występować duże ilości krążącego LPS. W oparciu o to założenie, zwierzęce modele sepsy zostały utworzone głównie u gryzoni, w których podawano duże dawki LPS. W przeciwieństwie do odpowiedzi zaobserwowanych po zakażeniu bakteryjnym (np. Bakterie dostarczane przez dootrzewnowe lub dożylne wstrzyknięcie lub uwalniane do jamy otrzewnej w modelu podwiązania i przebicia jelita [CLP]), modele infuzji LPS często nie naśladowały zmian obserwowanych podczas sepsy (Rysunek 1). Fakt ten ujawnił się w przypadku TNF-a, silnego mediatora prozapalnego. Ponadto infuzja TNF-a na zwierzęta wywoływały objawy charakterystyczne dla sepsy (14), podczas gdy pasywna immunizacja anty-TNF-a był ochronny (15, 16). Wysokie poziomy TNF-a zostały wykryte w surowicy ludzi po wstrzyknięciu dożylnym LPS (15). W 1985 r. Beutler i współpracownicy stwierdzili, że bierna immunizacja przeciwko TNF-a chronione myszy przed śmiertelnym wstrząsem endotoksycznym (16). Wyniki te zostały potwierdzone, gdy Tracey i in. odkrył, że TNF-a Blokada była korzystna w zwierzęcych modelach wstrząsu po infuzji endotoksyny lub Escherichia coli (17, 18). Jednak kolejne próby kliniczne nie wykazały przydatności tej terapii u ludzi septycznych (19) i u myszy z CLP (20). Czemu. Ryc. Możliwe przyczyny niepowodzenia w badaniach sepsy. Diagram przepływu odzwierciedla różne etapy rozwoju terapii sepsy poprzedzających badania kliniczne u pacjentów z sepsą. Na każdym etapie wymieniono możliwe przyczyny niepowodzenia strategii. Mysi model infuzji LPS ilustruje, że anty-TNF-a. leczenie przeciwciałem może z powodzeniem zwiększyć przeżywalność zwierząt septycznych; jednak ta sama terapia okazała się nieskuteczna w badaniach klinicznych u ludzi z posocznicą. Jednym z możliwych wyjaśnień jest to, że wyniki uzyskane z badań przeprowadzonych na modelach zwierzęcych infuzji LPS nie odzwierciedlały dokładnie rozwoju klinicznego w posocznicy ludzkiej. Surowica TNF-y poziomy po infuzji LPS u myszy zostały później opisane jako ponad 200-krotnie wyższe niż u zwierząt CLP (20)
[patrz też: co oznacza sen o zdradzie, zajęcia sportowe dla dzieci, olza pogwizdów ]
[patrz też: mosir jastrzębie, pozycja na rowerze szosowym, leczenie żylaków kończyn dolnych ]