Skip to content

Kamica moczowa i hepatotoksyczność są związane z transporterem anionowym Sat1 u myszy czesc 4

1 miesiąc ago

743 words

Hiposulfatemia i wartości siarczanu FEI w Sat1a /. myszy były porównywalne do tych w Nas1. /. myszy (21), co sugeruje, że Sat1, wraz z NaS1, odgrywa kluczową rolę w reabsorpcji siarczanu nerkowego i utrzymywaniu poziomów siarczanu w surowicy. Pomimo, że Sat1 jest wyrażany w kilku innych tkankach, w tym sercu, mózgu, kalwarii i mięśniu szkieletowym (7), jego rola w tych tkankach. i w jakim stopniu te tkanki przyczyniają się do krążących poziomów siarczanu. jest jeszcze nieznany. Nasza identyfikacja mRNA Sat1 w dystalnej części jelita krętego, jelita ślepego i proksymalnej okrężnicy oraz białko Sat1 na błonie podstawno-bocznej tych segmentów jelitowych sugeruje, że Sat1 odgrywa rolę w dystalnym transporcie szczawianu i siarczanu jelita. Potwierdzono to zmniejszonym transportem szczawianu w BLMV z dystalnej części jelita krętego, jelita ślepego i proksymalnej okrężnicy, jak również zmniejszoną zawartość szczawianu w szczce, co wskazuje, że hiperoksymalię w Sat1. /. myszy są najprawdopodobniej spowodowane przez zmniejszone wydzielanie szczawianu z jelit, jak zaobserwowano wcześniej w Slc26a6. /. myszy (22, 23). Nasze dane sugerują, że Sat1 jest podstawowym wymieniaczem anionowym, który, razem z Slc26a6 na błonie granicznej szczoteczki (22, 23), ułatwia wydzielanie szczawianu jelitowego. Siarczan jest niezbędny do detoksykacji ksenobiotyków, w tym APAP (3), wiodącej przyczyny niewydolności wątroby związanej z lekami u ludzi (3, 24). Sat1. /. u myszy wystąpiła zwiększona toksyczność wątrobowa wywołana APAP, co sugeruje, że hiposulfatemia w Satlp./. myszy ograniczają podaż siarczanu do metabolizmu APAP, jak wcześniej wykazano w Nas1. /. myszy (17). Wysokie dawki APAP powodują szybkie wyczerpywanie GSH, nasycenie szlaków sulfonowania i glukuronidacji oraz zwiększoną produkcję i okres półtrwania toksycznego reaktywnego związku pośredniego N-acetylo-p-benzochinon, co prowadzi do uszkodzenia komórek i śmierci (25). Depresja poziomów hormonu wzrostu w wątrobie i szybkość komórkowej replikacji GSH są krytycznymi czynnikami w hepatotoksyczności APAP (26, 27). Zgadza się to z naszymi obserwacjami obniżenia poziomów GSH w wątrobie i zwiększonej hepatotoksyczności indukowanej APAP w Sat1 (3). myszy. Utrata Sat1 z sinusoidalnych błon hepatocytów, gdzie ułatwia import siarczanu do reakcji sulfonowania (6), a także hiposulfatemię, zaostrza depozycję siarczanu wątrobowego i indukowane lekami uszkodzenie wątroby za pomocą leków takich jak APAP. Rola polimorfizmów Sat1 (28) w szybkościach metabolizmu leków jest obecnie nieznana, ale obecne badania sugerują, że Sat1 może odgrywać ważną rolę. Podsumowując, jest to pierwsze badanie z naszej wiedzy pokazujące lokalizację Sat1 na boczno-bocznej błonie komórek jelitowych i pokazują, że utrata ekspresji Sat1 prowadzi do powstawania kamieni moczowych i hepatotoksyczności polekowej, ze względu na zmienioną homeostazę szczawianu i siarczanu, odpowiednio . Zakłócona homeostaza szczawianu doprowadziła do hiperoksalurii z hiperoksymią, nerkową nerkowicą i kamicą nerkowo-wapniowej, podczas gdy zaburzona homeostaza siarczanu doprowadziła do hiposulfatemii, hiperiarczanu i zwiększonej hepatotoksyczności w Sat1 (3). myszy. Niniejsze badanie dostarcza zwierzęcego modelu charakteryzującego etiologię i mechanizmy leżące u podstaw kamicy szczawianowo-wapniowej i wątrobowej fazy II sulfonowania szlaku i stanowi cel terapeutyczny do badania tworzenia ludzkich kamieni nerkowych i indukowanej lekiem hepatotoksyczności w populacji ogólnej. Metody Targetowanie konstrukcji wektorowej. Fragmenty Sat1 zamplifikowano PCR i zastosowano do wytworzenia wektora celującego przedstawionego na Figurze 1A. Fragment 2,3 kb zawierający eksony i 2 oraz fragment 8,0 kb zawierający ekson 4, subklonowano po obu stronach kasety ekspresyjnej kinazy fosfoglicerynianowej – neoR wektora pCAG Neo. Po rekombinacji homologicznej, ten wektor usunął około 0,9 kb sekwencji genomowych Sat1, w tym kodon startowy ATG w eksonie 3 (Figura 2A). Generacja i identyfikacja Sat1. /. myszy. Konstrukt targetujący został poddany elektroporacji do mysich komórek ES 129JSv. Transfektanty wybrano pod kątem oporności na neomycynę i gancyklowir (14). Poszczególne klony, które przeszły rekombinację homologiczną, zidentyfikowano za pomocą analizy typu Southerna przy użyciu zewnętrznego fragmentu Pst I / Ava I o długości 1,3 kb przed eksonem jako sondy (Figura 1A). Sonda A wykryła fragment allela HindIII o wielkości 9,9 kb typu dzikiego i fragment rekombinowanego allelu HindIII / Not I o długości 5,2 kb. Pozytywne klony komórek ES wstrzyknięto do blastocyst CD1, które wszczepiono matkom zastępczym. Chimeryczne myszy hodowano z myszami CD1, a heterozygotyczne potomstwo krzyżowano krzyżowo w celu wytworzenia Sat1a / y. myszy. Biopsje ogona poddano dalszej analizie metodą Southern blotting, stosując sondę neoR (Figura 1A) i stosując PCR do amplifikacji fragmentu rekombinowanego allelu o wielkości 8,9 kb.
[podobne: wisła strumień, pogotowie dentystyczne olsztyn, lks beskid brenna ]
[patrz też: mosir jastrzębie, pozycja na rowerze szosowym, leczenie żylaków kończyn dolnych ]