Skip to content

Mechanizmy autoimmunizacji człowieka

2 miesiące ago

702 words

Reakcje autoimmunologiczne odzwierciedlają brak równowagi między efektorowymi i regulacyjnymi odpowiedziami immunologicznymi, zwykle rozwijają się w stadiach inicjacji i rozmnażania i często wykazują fazy rozdzielczości (wskazane przez remisje kliniczne) i zaostrzenia (wskazane zaostrzeniem objawów). Podstawowym mechanizmem autoimmunizacji jest wadliwa eliminacja i / lub kontrola limfocytów samoreaktywnych. Badania na ludziach i eksperymentalnych modelach zwierzęcych ujawniają czynniki genetyczne i środowiskowe, które przyczyniają się do autoimmunizacji. Głównym celem badań w tej dziedzinie jest wykorzystanie tej wiedzy, aby lepiej zrozumieć patogenezę chorób autoimmunologicznych i opracować strategie przywracania normalnej równowagi między efektorowymi i regulacyjnymi odpowiedziami immunologicznymi. Wprowadzenie Choroby autoimmunologiczne stanowią istotny problem kliniczny ze względu na ich przewlekły charakter, związane z tym koszty opieki zdrowotnej i ich rozpowszechnienie w młodych populacjach w okresie największej liczby lat pracy i szczytu rozrodczego. Obecne terapie, takie jak antagoniści cytokin, okazały się bardzo obiecujące w leczeniu wielu z tych chorób. TNF-. Antagoniści zmienili przebieg reumatoidalnego zapalenia stawów, a inni antagoniści cytokiny wykazują imponującą skuteczność w różnych innych chorobach (1, 2). Jednak większość obecnych środków terapeutycznych jest ukierunkowana na końcową fazę stanu zapalnego i nie rozwiązuje podstawowych problemów, które są odpowiedzialne za inicjację i progresję procesu autoimmunologicznego. W większości przypadków wymaga to ciągłej i niekiedy długotrwałej terapii, której skutkiem jest zwiększone ryzyko powikłań złośliwych i zakaźnych. Zwalczanie tych chorób u ich źródła będzie wymagało zrozumienia, w jaki sposób powstają nienormalne reakcje immunologiczne, w jaki sposób są utrzymywane, oraz mechanizmy wewnętrzne stosowane do tłumienia tych odpowiedzi u zdrowych osób. Choroby autoimmunologiczne różnią się znacznie w narządach, na które wpływają iw ich objawach klinicznych, a niektóre z nich są ograniczone do określonych tkanek, a inne są układowe lub rozpowszechnione. Pomimo tych różnic uważa się, że wszystkie choroby autoimmunologiczne przechodzą kolejne fazy inicjacji, propagacji i rozdzielczości (Ryc. 1). Uważa się, że wszystkie etapy choroby autoimmunologicznej wiążą się z brakiem mechanizmów regulacyjnych, przy czym faza rozdzielczości jest określona przez częściową, aw większości przypadków krótkoterminową zdolność przywrócenia równowagi odpowiedzi efektorowych i regulacyjnych. Rozszerzanie mechanizmów regulacyjnych i ustanawianie solidnych i długowiecznych rozwiązań choroby jest celem nowych strategii terapeutycznych. Ryc. Trzy główne fazy choroby autoimmunologicznej. Autoimmunizacja jest inicjowana przez kombinację predyspozycji genetycznych i czynników środowiskowych. Pacjenci w fazie początkowej choroby są zazwyczaj nieświadomi objawów klinicznych (subklinicznych). Pacjenci występują z chorobą kliniczną podczas fazy propagacji, która charakteryzuje się samo-utrwalającym się stanem zapalnym i uszkodzeniem tkanek spowodowanym wytwarzaniem cytokin, rozpraszaniem epitopów i zaburzoną równowagą komórek T efektorowych / Treg (Teff / Treg). Reakcje autoimmunologiczne ustępują wraz z aktywacją mechanizmów wewnętrznych (szlaków hamujących) i zewnątrzkomórkowych (Treg) w celu ograniczenia odpowiedzi efektorowych i przywrócenia równowagi Teff / Treg. Pacjenci w tej fazie często cierpią na nawracające i łagodzące choroby w wyniku utrzymującej się walki między patogennymi reakcjami efektorowymi a regulacją. Wdrażanie autoimmunizacji: oświetlenie meczu Ponieważ większość pacjentów z chorobą autoimmunologiczną zaczyna odczuwać objawy po wystąpieniu nieprawidłowych reakcji immunologicznych, często trudno jest określić czynniki odpowiedzialne za zapoczątkowanie choroby. Chociaż modele zwierzęce mają charakter informacyjny, w rzeczywistości istnieje kilka modeli spontanicznej autoimmunizacji, które niezawodnie naśladują ludzkie zaburzenia. Niemniej jednak, badania wykorzystujące istniejące modele, jak również analizy genetyczne i inne, zaczynają ujawniać niektóre nieprawidłowości, które odpowiadają za wczesne etapy reakcji autoimmunologicznej. Uważa się, że choroby autoimmunologiczne, podobnie jak wiele innych złożonych zaburzeń, wynikają z połączenia czynników genetycznych i środowiskowych. Prostą hipotezą jest to, że polimorfizmy w różnych genach powodują wadliwą regulację lub obniżony próg aktywacji limfocytów, a czynniki środowiskowe inicjują lub zwiększają aktywację limfocytów samoreaktywnych, które zostały pozbawione kontroli i są zdolne do reagowania przeciwko własnym składnikom (rysunek 2). Niektóre z tych czynników genetycznych i wpływów środowiskowych zaczynają być identyfikowane. Ryc. 2. Podatność genetyczna, bodźce środowiskowe i wadliwa regulacja są odpowiedzialne za inicjowanie autoimmunizacji
[podobne: strażak pielgrzymowice, wisła strumień, lks beskid brenna ]
[hasła pokrewne: mosir jastrzębie, pozycja na rowerze szosowym, leczenie żylaków kończyn dolnych ]