Skip to content

Wystąpienie autoimmunologicznego zespołu limfoproliferacyjnego (ALPS) u ludzi w wyniku akumulacji defektów genetycznych ad

3 miesiące ago

129 words

W ścisłej zgodności z fenotypem klinicznym, wszystkie 7 pacjentów wykazywało znacznie podwyższoną liczbę limfocytów T DN i stężeń FAS-L i IL-10 w osoczu, podczas gdy ich bezobjawowe MPR niosące te same mutacje TNFRSF6 wykazywały normalne odsetki komórek T i IL-10 w osoczu stężenie i niewielki lub żaden wzrost stężenia FAS-L w osoczu. Rycina Drzewo genealogiczne 7 pacjentów z ALPS z heterozygotycznymi mutacjami genu TNFSFR6 z linii zarodowej i dodatkowymi mutacjami somatycznymi u pacjentów 1, 2 i 3. (A) Drzewa genealogiczne 7 pacjentów z ALPS z germinalną mutacją ECD TNFRSF6. Bezobjawowi zmutowani krewni są oznaczani pionowymi szarymi prętami. Przedmioty z ALPS zaznaczono na czarno (strzałki). Zakres wartości określonych dla 4 markerów ALPS, tj. Apoptoza aktywowanych komórek T (kontrola> 75%), stężenie IL-10 w osoczu (kontrola <20 pg / ml), stężenie FAS-L w osoczu (kontrola <0,2 ng / ml) i procent komórek T DN (<2% komórek TCR.) pokazano dla tych pacjentów i ich krewnych. Wartości apoptozy przedstawione pogrubieniem otrzymano w teście przeprowadzonym w tym samym czasie dla pacjentów. komórki i krewni. komórki. P1, pacjent 1. (B) Lokalizacja 2 mutacji w allelach TNFRSF6 (9 egzonów) dla pacjentów 1, 2 i 3. Skośne szare paski w eksonie 6 i ciemna sekcja w eksonie 9 reprezentują domenę transbłonową i domena śmierci. Tabela Kliniczne cechy 7 pacjentów z ALPS-FAS U wszystkich 7 pacjentów apoptoza komórek T za pośrednictwem FAS była niższa niż w przypadku kontroli (Figura 1A). Podczas równoczesnego testowania odkryliśmy apoptozę pacjentów z udziałem FAS. Limfocyty T i ich bezobjawowe MPR miały podobnie niski poziom apoptozy; kontrastowało to z wynikami dla niezmutowanych krewnych (ryc. 1A). Ponieważ wielkość defektu apoptozy za pośrednictwem FAS była podobna w objawowych i bezobjawowych nosicielach mutacji TNFRSF6, postulowaliśmy, że jakiekolwiek dodatkowe zdarzenia przyczynowe nie miały bezpośredniego wpływu na apoptozę indukowaną FAS, jak testowano in vitro. Wynik ten przypominał przypadki ALPS przenoszące somatyczne mutacje TNFRSF6, ale które były związane z normalną apoptozą komórek T za pośrednictwem FAS in vitro (11). Somatyczne mutacje TNFRSF6 u 3 pacjentów z heterozygotycznymi mutacjami zarodkowymi. W oparciu o opis literatury pacjentów cierpiących na ALPS niosących somatyczną mutację TNFRSF6, którą wykryto głównie w komórkach DN T, zsekwencjonowaliśmy gen TNFRSF6 w sortowanych DN komórkach T od każdego z 7 pacjentów. Oprócz wcześniej zidentyfikowanej germinalnej mutacji TNFRSF6, znaleźliśmy drugą heterozygotyczną mutację TNFRSF6 w DN komórkach T od pacjentów 1, 2 i 3 (Figura 1B). U pacjenta podstawowa insercja w eksonie 9 stworzyła przedwczesny kodon stop w pozycji 280. U pacjenta 2 znaleziono mutację nonsens w eksonie 2 (G34X). U pacjenta 3 mutację nieprawidłowego czynnika stwierdzono w eksonie 9 (A237P). Te somatyczne heterozygotyczne mutacje TNFRSF6 były obecne w drugim allelu, ponieważ klonowane produkty PCR z cDNA amplifikowano od tych pacjentów. Komórki T DN wykazywały tylko z 2 mutacji TNFRSF6 (dane nie pokazane). Odsetek komórek niosących mutację somatyczną ustalono w kilku liniach dla pacjentów i 2. U pacjenta druga mutacja została stwierdzona tylko w komórkach DN T, a nie w pojedynczo dodatnich limfocytach T lub komórkach nabłonka (próg wrażliwości: 2,5 % komórek) (Tabela uzupełniająca 1, materiał uzupełniający dostępny online w tym artykule; doi: 10.1172 / JCI43752DS1). W związku z tym niemożliwe było określenie na którym etapie różnicowania limfocytów wystąpiła mutacja. U pacjenta 2 mutację stwierdzono w 7% <35% komórek T, limfocytach B, komórkach NK i monocytach, ale także w komórkach nabłonka jamy ustnej. wskazując, że mutacja somatyczna wystąpiła bardzo wcześnie w embriogenezie. U pozostałych 4 pacjentów sekwencjonowanie TNFRSF6 nie uwidoczniło żadnej drugiej heterozygotycznej mutacji, ale ujawniło jedynie zmutowany allel w komórkach T DN (nie pokazano), co sugeruje somatyczną utratę allelu typu dzikiego. Utrata allelu TNFRSF6 typu dzikiego u 4 pacjentów. Aby zidentyfikować molekularne podstawy utraty allelu typu dzikiego w limfocytach T DN od pacjentów 4 do 7, sprawdziliśmy polimorfizmy pojedynczego nukleotydu w locus TNFRSF6 w DNA z limfocytów T DN i komórek T CD4 +. U wszystkich 4 pacjentów DNA z komórek T CD4 + wykazywało heterozygotyczne polimorficzne markery mikrosatelitarne, podczas gdy DNA z komórek T DN wykazywało homozygotyczne markery (Figura 2A). Następnie wykorzystaliśmy seryjne mikrosatelity do pisania wzdłuż chromosomu 10q w komórkach T CD4 + i DNA komórek T DN w celu określenia lokalizacji mutacji [podobne: przedszkole strumień, lks pielgrzymowice, leczenie żylaków kończyn dolnych ] [hasła pokrewne: lks beskid brenna, przedszkole strumień, olza pogwizdów ]